Ostatnio w Auckland odbyła się kolejna parada “Cycków na motorach” reklamująca początek targów erotycznych. Już chyba pisałem że Kiwi mają dość swobodny stosunek do seksu i erotyki…

Poniżej tylko kilka przykładów:

Więcej możecie znaleźć tutaj
Jakoś nie widzę żeby takie coś kiedyś udało się w Polsce… A szkoda.

W Polsce do premiery czasu chyba jeszcze zostało trochę… u nas była tydzień temu (za to Wall.E jeszcze się nie pojawił) a wczoraj miałem okazję zobaczyć.

Powiem tak - nie bierzcie dzieci na film. To nie jest już komiks a facetach w śmiesznych maskach walczących o prawo i…porządek - ten film można raczej porównać do “Siedem” niż do “Batmana” Burtona.
Joker ponownie ukradł film, tyle że nie jest to już dowcipniś w śmiesznym kostiumie który rozpyla “Śmiechol” czy też sympatyczny morderca w stylu Richarda z LFG - to prawdziwy psychopata, który potrafi włożyć komuś poszerzyć uśmiech przy pomocy noża; facet bez skrupułów, bez planów, ktoś kto by wysadził szpital dla samej przyjemności siania chaosu, ktoś kto okrada bank by spalić pieniądze - ja mówi Alfred “Niektórzy nie walczą dla jakiegoś celu, oni chcą po prostu zobaczyć świat w ogniu”.

Sam Batman gra tutaj w parze z Harveyem Dentem - prokuratorem okręgowym, który nie boi się postawić mafii. Dent to prawdziwy światły rycerz, bohater jakiego Gotham potrzebuje, ktoś kto mógłby zastąpić Batmana… Ktoś, kogo wiara w porządek mocno się zachwieje po spotkaniu z Jokerem.

Film wyszedł niesamowicie mroczny, co dla fanów Nietoperza zdecydowanie będzie zaletą. Miejmy nadzieje że producenci ni postanowią “rozjaśnić trochę serii jak to miało miejsce po “Batman returns”

Wszystkich nas dopadła, mnie ostatniego (choć jako jedyny nie miałem szczepienia ) i zdecydowanie przeszedłem ją najszybciej. Stefek ma “tylko” katar ale i tak jest to powód do niesamowitego marudzenia i płaczu przez godziny… błogosławiony niech będzie wytwórca Paracetamolu dla dzieci.

Do roboty przylazł mi ostatnio jeden totalnie zaprut koleś. Z trudem utrzymał równowagę, zapatrzył się na mnie, zadumał i nagle rzucił “Ten książe Poniatowski pod Borodino to był zajebisty koleś. Naprawdę zajebisty”.

Po ostatnich przejściach myślałem że sobie dam spokój, ale jednak mam naturę przewrotną i dałem kolejną szansę Ubuntu… i muszę powiedzieć że się dość przyjemnie rozczarowałem. Główną przyczyną było (i jest) jakieś cholerstwo w moim XP które od czasu do czasu lubi mi wywalać ukochany Błękitny Ekran. Reinstalacja wisi w powietrzu, bo już wyczerpuję powoli narzędzia walki.

Wracając do Ubuntu: Od wersji 8.04 jest pełna współpraca z NTFS więc wreszcie mogę grzebać bez strachu po windowsowych partycjach, konfiguracja też nie była tak straszliwa… prawie: Ustawienie sieci było w miarę proste (bo dzielę łacze z Lisą) natomiast ładnych kilka dni zajęła mi konfiguracja myszki - może dlatego że to mysza Microsoftu. Nic specjalnego - 4 klawisze i rolka, ale domyślnie działały tylko dwa, a z nieznanych mi przyczyn praca jako root jest niesamowicie powolna - edytor się zwiesza co kilka sekund, na dodatek grzebiąć w pliku konfiguracyjnym kilka razy usunąłem kartę graficzną…

Ale najważniejsze: Działa World of Warcraft!! (i to nawet ciut szybciej)

Dzisiaj wreszcie przyszedł oczekiwany od Sierpnia list - otrzymałem status rezydenta Nowej Zelandii, co oznacza iż mam niemal te same prawa co obywatel (np. poza prawami wyborczymi). Teraz tylko skombinować kolejne 300NZ$ żeby wykupić stosowną naklejkę w paszporcie.

Wiem że powinienem czuc euforię, ale jakoś podchodzę do tego chłodno… Może jeszcze to do mnie nie dotarło?

Dyskusja o zastosowaniu jeży w celach zaczepno-obronnych znalazła ostatnio miejsce w sądzie: Pewien “zmęczony” obywatel mianowicie użył owego sympatycznego iglaka jako broni miotanej rzucając nim w kierunku nastolatka (podobno zapytał się go najpierw czy chce mieć kolczasty hełm). Trafiony odniósł niewielkie obrażenia, a sprawca znalazł się w sądzie oskarżony o napaść z użyciem broni (jeża). Po burzliwej dyskusji ostatecznie jednak zmieniono zarzut na zwykła napaść i cała sprawa skończyła się na grzywnie. Samego jeża o zdanie nikt nie pytał, zresztą oficjalnie uznany jest za zaginionego (gdyby jednak był bronią, zapewne sprawa jego zaginięcia byłaby znacznie bardziej nagłośniona - “Niebezpieczna broń na wolności!”).

Wczoraj znalazłem jednego iglastego przybłedę na moim podjeździe. Po głębokim namyśłe porzyciłem jednakże myśl by go zatrzymać w celach obronnych.

Znowu się  obijałem z wpisami przez ponad miesiąc. Na usprawiedliwienie powiem, że po prostu nie mam siły - Stefek potrafi zająć każdą wolną chwilę. Cholera, nawet nie mam czasu pograć w WoWa… Ale chłopak rośnie zdrowo - już możemy zacząć planować mu przyszłą karierę - sądząc po sile uścisku z całą pewnością może znaleźć pracę na stanowisku powiedzmy komornika. Sądząc po sile głosu - Opera w Sydney powinna już szykować dla niego miejsce. Gdyby natomiast wykazywał zainteresowania okultystyczne, z całą pewnością może zajmować się budzeniem zmarłych. Krzykiem.

Z prawdziwą przyjemnością informuję że w piątek tuż po północy urodził nam się synek - Stefan Marcin. Zarówno on jak i mama czują się dobrze, choć są wyczerpani ciężkim porodem - siedzieliśmy w szpitalu przez ponad 36 godzin. Indukcja porodu się nie udała ze względu na pozycję, więc po wielu godzinach bólu (epidural nie zadziałał, gaz był w użyciu ale to tylko łagodny środek przeciwbólowy) Lisa musiała się poddać cesarskiemu cięciu.

Jak na razie obydwoje przebywają jeszcze w szpitalu (ja bywam tam jak najczęściej, choć spanie na szpitalnej podłodze daje mi się we znaki), w domu pojawią się zapewne koło wtorku. Przechodzę właśnie intensywny kurs przewijania, karmienia (maluch musi dostawać czasowo dokładkę z butelki bo ma niski poziom cukru) i generalnej obsługi. Zdjęcia wrzucę jak tylko przyniosę z powrotem aparat.

Jak na złość popsuł mi się włąśnie aparat…

Dziś jest wtorek 29ty kwietnia. Jutro o 7:30 idziemy do szpitala, gdy wrócimy będzie nas o jednego więcej.

Ponoć rodzenie to najnaturalniejsza rzecz na świecie. To powiedzcie mi dlaczego jak idiota biegam od jednej poradni dla rodziców do drugiej? O karmieniu wiem już więcej niż chciałem, wiem czym się różni epidural od gazu (gazu sam spróbowałem - działa…zabawnie ) czy Penta…umm… zapomniałem. No i lekcje są prowadzone w stylu przypominającym skrzyżowanie spotkania AA (”Witam, na imię mam… i jestem w ciąży”) z Domowym Przedszkolem (”to teraz wylosujemy sobie pary i poopowiadamy sobie o zeszłym tygodniu”)

Tragikomedia normalnie… Fakt faktem, że jednak jakieś wiadomości się w tym wszystkim przekazuje. Czasem więcej niż chciałbyś wiedzieć: np fakt iż twoja sperma może wywołać poród może być miła informacją dla partnerki („no, bierz się stary do roboty!”), fakt iż lepiej się wchłania przez żołądek już niespecjalnie (no wiem, wiem…zależy od upodobań).

W domu oczywiście panika i szał zakupów dla malucha – bo koniecznie musimy mieć 1000 par skarpetek, koszulek, becików itd i np. Karmienie piersią jest ABSOLUTNIE niemożliwe bez specjalnej poduszki i bujanego fotela. Normalnie lepiej oddać malucha od razu do adopcji…

I jeszcze książki. Tony. Przeglądarka już tonie w zakładkach opisujących każde możliwe powikłanie ciążowe. A potem każdy katar u malucha będzie pewnie objawem zakażenia wirusem Ebola. Dorwałem jedną książkę „dla ojców”: gdzieś na pierwszych stronach radziła spisanie testamentu. Grzecznie podziękowałem.

Wiem, instynkt macierzyński jest silniejszy i „zaskakuje” szybciej niż ojcowski, pewnie za jakiś miesiąc to ja będę kopał po necie, grzebał w książkach i zarywał noce by uśpić małego. Pożyjemy, zobaczymy…

Z rzeczy mniej śmiesznych – pojechaliśmy dzisiaj na rutynowe badania do szpitala i… przetrzymają Lisę przez noc. Podejrzenie zakrzepu krwi który utknął w płucu - miejmy nadzieję że fałszywe. Z drugiej strony, aż strach pomyśleć co by się stało gdyby taki zakrzep utknął w mózgu… lub sercu.